DarkMatter A Blog.com weblog

Posted on January 30, 2012 - indevildual

သက္မဲ့မ်ားႏွင့္ စကားေျပာျခင္း

သက္မဲ့ပစၥည္းေတြနဲ႔ ဘယ္လိုစကားေျပာမလဲ၊ သူတို႔မွ ျပန္မေျပာႏိုင္တဲ့ဟာေနာ္။ အဲဒီလိုထင္ရေပမယ့္ လူတိုင္းဟာ သက္မဲ့ေတြနဲ႔ စကားအေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာခဲ့ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ စိတ္ခံစားမႈကိုလိုက္လို႔ သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာမ်ား ဒါမ်ိဳးျဖစ္ေနမလား၊ ဒါဆိုရင္ ငါသူ႔ကို ဘယ္လိုေျပာမွျဖစ္မယ္ဆိုၿပီးေတာ့ စိတ္ထဲကေန ျပန္ေျပာျဖစ္ေလ့ရိွပါတယ္။ ျမန္မာဗီြဒီယိုကားေတြထဲမွာေတာ့ အသံထြက္ၿပီးေျပာၾကတာ ေတြ႔ဖူးတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္က ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သက္မဲ့ပစၥည္းေတြနဲ႔ စကားသိပ္ေျပာခဲ့တာ။ ထူးထူးဆန္းဆန္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး တျခားကေလးေတြလိုပါပဲ အရုပ္ကေလးေတြနဲ႔ စကားေျပာရင္းကစားတာေပါ့၊ ဒါမ်ားေနာ္ စာထဲထည့္ေရးေနေသးတယ္လား။ ကေလးေတြရဲ႕ စိတ္ကူးပံုေဖၚမႈကိုလိုက္လို႔ သူ႔သဘာ၀နဲ႔သူ အရုပ္ကေလးေတြနဲ႔ စစ္တိုက္မယ္၊ ဟိုဘက္သည္ဖက္၊ အသံမ်ိဳးစံုကိုပါးစပ္ကထြက္လို႔ ကိုယ္တိုက္တဲ့ဖက္က ႏိုင္တာခ်ည္းပဲေလ။ မိန္းကေလးေတြဆိုလည္း ဘိုမရုပ္ကေလးေတြနဲ႔ အ၀တ္မ်ိဳးစံုလည္းမယ္၊ အိုးခြက္ပိစိကေလးေတြနဲ႔ ပါးစပ္ကပြစိပြစိေျပာလို႔ ဟင္းခ်က္မယ္၊ ဒီလိုပါပဲ ကိုယ့္စိတ္ထဲက ဆႏၵကေလးေတြန႔ဲ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ငယ္ဘ၀ကို သက္မဲ့ပစၥည္းေလးေတြနဲ႔ စကားေျပာရင္း ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကဖူးသူခ်ည္းပါပဲ။
ကေလးငယ္ဘ၀ကေန ကေလးႀကီးအရြယ္ေရာက္လာေတာ့ အရုပ္ေတြနဲ႔ စကားသိပ္မေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တျခားအရာေတြနဲ႔ေတာ့ ေျပာျဖစ္တယ္ဗ်၊ စိတ္ထဲကေျပာတာေနာ္။ အသံသာထြက္ေျပာေနလို႔ကေတာ့ ဒီေကာင္ လြတ္ေနၿပီ ထင္ၾကမွာေသခ်ာတယ္။ ဥပမာ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ေဘာပင္ေလးေတြ မွင္ကုန္ခါနီးၾကရင္ သူတို႔ကိုေျပာျဖစ္တယ္ ေဟ့ေယာင္ မင္းနားေတာ့ကြာေနာ္၊ ေက်းဇူးတင္တယ္၊ တတာဆိုၿပီး အံဆဲြထဲ ထည့္ထားလိုက္မိတာပါပဲ။ ကြန္ပါဘူးေတြ၊ ဦးထုပ္ေတြ၊ ဖိနပ္ေတြ ဆိုလည္း ေဟာင္းလာၿပီဆိုရင္ သူတို႔ကိုပစ္ၿပီး ေနာက္အသစ္လည္းရေတာ့မယ့္အခ်ိန္ဆို အားပဲနာသလိုလို၊ မပစ္ရက္သလိုလုိနဲ႔ ႏုတ္ဆက္စကားေတာ့ ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိန္ၾကာၾကာ စဲြစဲြၿမဲၿမဲသံုးျဖစ္တဲ့ ပစၥည္းေတြဆိုရင္ ပိုဆိုးတာေပါ့။ တခ်ိဳ႕ လက္ပတ္နာရီေလးေတြဆို စုတ္ျပတ္သတ္ေနလည္း အမွတ္ရရင္ တခါတခါ ထုတ္ထုတ္ၾကည့္ၿပီး တစ္ခြန္းစ ႏွစ္ခြန္းစေလာက္ေတာ့ ေျပာမိလိုက္ေသး။ မီးပ်က္တဲ့အခ်ိန္စာက်က္ရရင္လည္း ဖေယာင္းတိုင္တစ္တိုင္ ကုန္ခါနီးလို႔ ေနာက္တစ္တိုင္ညိွၿပီး ဖိတင္လိုက္ရင္ေတာင္ ကဲ နားေပေတာ့လို႔ ေျပာမိခဲ့ေသးတာပဲ။ မီးပ်က္တဲ့အခန္းပါလို႔ လာမျဖတ္နဲ႔ေနာ္၊ တကယ္အေမွာင္ထဲမွာ စာက်က္ခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္ေတြနည္းမွမနည္းခဲ့တာကိုးဗ်ာ။
လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္ေရာက္ေတာ့ အဲဒီလိုပစၥည္းေတြနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တာလည္း နည္းသြားတယ္။ အျခားအရာေတြဆီေျပာင္းသြားတယ္၊ ေကာင္မေလးေတြကိုေျပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္၊ သူတို႔က သက္ရိွဆိုေတာ့ကာ သက္သက္တစ္ကန္႔ ထားထားလိုက္အံုးမယ္။ အဲဒီအရြယ္မွာ စိတ္ထဲက စကားေျပာျဖစ္မိတာက ေလာကႀကီးေပါ့၊ ေကာင္းကင္ႀကီး၊ ပင္လယ္ႀကီး၊ ေနမင္းႀကီး၊ လမင္းႀကီးေပါ့ေလ။ သစ္ရြက္ေၾကြတိုင္းမရီတက္ေပမယ့္ နံရိုးႏွစ္ဖက္ၾကားကေကာင္က ၿငိမ္ၿငိမ္မေနတက္ေတာ့ကာ ထစ္ကနဲရိွ ခံစားခ်က္က ႏုရြေနတတ္တဲ့အခ်ိန္ကိုး။ စကားေျပာရံုတင္မကေတာ့ဘူး စိတ္ထဲကအသံေတြကို စာရြက္ေတြေပၚခ်ေရးတဲ့ အက်င့္ေလးပါ ရေနတတ္ၿပီဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ မွတ္မွတ္ရရ ဆယ္တန္းစာေမးပဲြ ေျဖလ်က္တန္းလန္းမွာ စာကမရ၊ ဖိအားေတြမ်ား၊ ညဖက္တစ္ေယာက္ထဲ ဟိုၾကည့္သည္ၾကည့္နဲ႔ လမင္းကိုေမာ့ၾကည့္ေတာ့ နီရဲေန။ စိတ္ထဲထင္တာကိုေျပာပါတယ္။ လံုး၀နီရဲလို႔ ဘာလုပ္လို႔လုပ္ရမွန္းလဲမသိ။ စာမက်က္ပဲ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ထဲ စိတ္ထဲက ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ စကားလံုးေတြ ေလွ်ာက္ေရးထားတာ အခုထိေတာင္ အဲဒီစာအုပ္ေဟာင္းေလးေတြ သိမ္းထားေနမိတုန္းပါပဲ။ တစ္ခုရိွတာက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူတို႔စကားေျပာေနတာကို တျခားလူေတြ ၀င္ဖတ္မိရင္ အလြယ္တကူနားလည္သြားမွာစိုးလို႔ အခ်ိဳးဖ်က္၊ အဓိပၸါယ္၀ွက္ၿပီး ေရးခဲ့မိတာေတြမ်ားေတာ့ အခ်ိန္ေတြၾကာတဲ့အခါ ကိုယ့္စာေတြကိုယ္ျပန္ဖတ္တာေတာင္ အဲဒီတုန္းက ခံစားမႈမ်ိဳးကို ျပန္ရဖို႔အေတာ္ႀကိဳးစား နားလည္ေအာင္လုပ္ယူရတယ္။
စိတ္ခံစားခ်က္အတုလုပ္ယူျခင္းလို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္လို႔ရမလားေတာ့မသိ၊ မရရင္ေတာ့လဲ တပ္မေနေတာ့ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ သက္မဲ့ေတြနဲ႔စကားေျပာတဲ့အခါ သူတို႔ေနရာမွာ ကိုယ္၀င္ၾကည့္လိုက္တယ္၊ ကိုယ္သာဆို ဘယ္လိုခံစားရမွာ၊ အဲဒီအခါ ကိုယ့္ဖက္က ဘယ္လိုတုန္႔ျပန္ရင္ သူေတာ့ျဖင့္ ဘယ့္ႏွယ္ေနမွာပဲ စသည္ျဖင့္ စိတ္အတုေတြ ဟိုေျပးသည္ေျပး ဖန္ဆင္းလႊတ္ၿပီး စကားလံုးေတြ အျပန္အလွန္ ပို႔လႊတ္ေနမိသလိုပါပဲ။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ထဲ ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အေတြးေတြသိပ္မ်ားတာ ဟိုးငယ္ငယ္ေလးကတည္းက။ ေတြးလိုက္ရင္းမဆံုးေတာ့ဘူး၊ ေတာင္စဥ္ေရမရ အေတြးအေခၚမ်ား လို႔ေတာင္ေျပာလို႔ရတယ္။
အဲဒီလို ကိုယ့္ကိုစကားျပန္မေျပာႏိုင္တဲ့ အရာေတြနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ျခင္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို စာေရးတာ၀ါသနာပါေအာင္ တြန္းပို႔ေပးခဲ့တာထဲက တစ္ခုျဖစ္မယ္ထင္တာပဲဗ်ာ။ က်န္တာေတြကေတာ့ အေဖနဲ႔အေမတို႔ရဲ႕ ေျမာက္မ်ားစြာေသာ စာအုပ္ေသတၱာႀကီးေတြရယ္၊ အဖိုးအဖြားတို႔ရဲ႕ အမ်ိဳးစံုလင္လွေသာ စာအုပ္စာေစာင္ေတြပဲ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္ဗ်။ အခုလည္း မထူးပါဘူး၊ သက္မဲ့ပစၥည္းတစ္ခုနဲ႔ စကားေျပာေနရသလိုပဲ အသက္မရိွတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ စကားလံုးေတြ ပို႔လႊတ္ရင္း ဖတ္မိတဲ့လူကလဲ ဖတ္မိေနတာပဲဆိုေတာ့ေလ။