ေက်ာင္းတက္ဖူးသူတိုင္း ရင္းႏီွးၾကတဲ့ကိစၥေလးတစ္ခုရိွပါတယ္၊ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေက်ာင္းသားေတြလုပ္တဲ့ ကိစၥေလးတခုေပါ့၊ သိတယ္မဟုတ္လား ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ ေရာင္းတာေလ။ ပထမႏွစ္ကတည္းက လုပ္ခ်င္ေနတဲ့ အဲဒီကိစၥဟာ တတိယႏွစ္ေရာက္တဲ့အထိ အေကာင္အထည္မေပၚႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ လုပ္သာလုပ္ခ်င္တာ ဘယ္ကေန ဘယ္လို စလုပ္ရမွန္း ဘယ္သူမွမသိတဲ့ဟာေနာ္။
အစတုန္းကေတာ့ ဒီလိုပဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနလိုက္တာပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ တျခားေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေတြ ေရးထားတဲ့ကဗ်ာစာအုပ္တခ်ိဳ႕တေလ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းနယ္နမိတ္ထဲ က်ဳးေက်ာ္ ၀င္ေရာက္လာတာကို ဒီအတိုင္းၿငိမ္မခံခ်င္တာနဲ႔ ငါတို႔လုပ္ရင္ ဒီထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ သာတာေပါ့ကြာ ဆိုၿပီး ကန္တင္းမွာ ေဟာင္ဖြာဖြာလုပ္ရင္းနဲ႕ ဇာတ္လမ္းက အဲဒီမွာစေတာ့တာပါပဲ။ ကဗ်ာစာအုပ္ လုပ္ဖို႔ကိစၥမွာ အေရးၾကီးတာက ကဗ်ာေတြကေနာက္၊ အသျပာက အရင္ဆိုပါေတာ့၊ အဲဒီ ရန္ပံုေငြရဖို႔အတြက္ ပါ၀င္ေရးသားလိုတဲ့သူေတြကို လည္ပင္းညစ္အလွဴခံရေသးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ပိုက္ဆံတသိန္းခဲြေလာက္ရဖို႔ဆိုတာ အေတာ္မလြယ္တဲ့ ကိစၥပဲဗ်။ ျပန္ရမရမေသခ်ာတဲ့ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈႀကီးမွာ ဘယ္သူမွ စိတ္လိုလက္ရ အုတ္လဲမတခ်ပ္ သဲလဲမတပြင့္ခ်င္ၾကဘူးေလဗ်ာ။ အဲဒါနဲ႔ ပင္တိုင္ကဗ်ာဆရာၾကီးေတြ ျဖစ္တဲ့သူေတြကပဲ အမ်ားဆံုးရွယ္ရာရွင္ေတြ ျဖစ္ၾကေလသတည္း ေပါ့ဗ်ာ။
မလုပ္မဲ့သာ မလုပ္ျဖစ္တာ၊ တကယ္လဲ စာအုပ္ထုတ္မယ္လဲဆိုေရာ ေပးလာၾကတဲ့ကဗ်ာေတြဆိုတာ ဘယ္နည္းလိမ့္မလဲ။ ထည့္ရင္းထည့္ရင္းနဲ႔ ကဗ်ာစာအုပ္ကေန ၀ထၳဳစာအုပ္ေလာက္ရိွေတာ့မယ္။ ဒီလုိေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူးပဲ၊ ျပန္ေလ်ာ့ရမယ္။ ရွယ္ရာ အမ်ားဆံုး ကဗ်ာဆရာက ေရးအားအလြန္ေကာင္းသူဆိုေတာ့ သူ႔ကဗ်ာေတြက စာအုပ္တ၀က္နီးပါးရိွတာကိုးဗ်။ အဲဒါနဲ႔ သူ႔ကို ေခ်ာ့ေမာ့ၿပီး ျပန္ေလ်ာ့ခိုင္းရတယ္။ ဒါေတာင္ ကိုးပုဒ္လားဆယ္ပုဒ္လားပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ငါးပုဒ္ေလာက္ ၀င္အားေပး ထားေသးတာကိုးဗ်။ အျခားသူေတြက တစ္ေယာက္ကို သံုးပုဒ္ေလးပုဒ္ေလာက္ ပါ၀င္ရူးသြပ္ၾကသည္ေပါ့ဗ်ာ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေလာက္ဆိုးသလဲဆိုရင္ ကုိယ္ကသာ မ်ားမ်ားေရးခ်င္တာ၊ သူမ်ားေတြေရးထားတဲ့ ကဗ်ာငုတ္စိ တိုတိုေလးေတြကို တစ္ပုဒ္ကို တစ္မ်က္ႏွာေပးရရင္ စာအုပ္စားတယ္ဆိုၿပီး ကဗ်ာကို ႏွစ္ပုဒ္တစ္ပုဒ္ေပါင္းခိုင္းလိုေပါင္းခိုင္း၊ ကေလာင္နံမည္ မႀကိဳက္ဘူးဆိုၿပီး ေျပာင္းခိုင္းလိုေျပာင္းခိုင္းနဲ႔ လုပ္ခ်င္သလိုလုပ္ေနတာ။ ကိုယ္က အယ္ဒီတာ ထုတ္ေ၀သူ စီစဥ္သူပဲေလ ဒါေလာက္ေတာ့ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရိွတာပဲ မဟုတ္လား။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ တပုဒ္လံုးေတာင္ ၀င္ျပင္ေပးလိုက္ခ်င္ေသးတာ မေကာင္းတက္လို႔ ဟင္းဟင္း။
ကဗ်ာစာအုပ္မွာ သရုပ္ေဖၚပံုေတြလဲ ထည့္ခ်င္ေသးတာ။ သိတယ္မဟုတ္လား မဂၢဇင္းေတြမွာဆို ကဗ်ာေတြရဲ႕ေဘးမွာ ဘာမွန္းမသိတဲ့ ပံုေလးေတြေလ ၾကည့္လို႔လဲေကာင္းတယ္။ အဲဒီတုန္းက သူမ်ားေက်ာင္းက စာအုပ္ေတြမွာလဲ ဒါမ်ိဳးမလုပ္ေတာ့ သာေအာင္ဆိုၿပီး လုပ္ၾကမယ္ေပါ့။ ဘယ္သူလုပ္မလဲဆိုေတာ့ ေျပာစရာကိုမလုိဘူး ကၽြန္ေတာ့္ဆီပဲေရာက္လာတာပဲ။ စာသင္ခ်ိန္မွာေတာင္ ကာတြန္းထိုင္ဆဲြေနတဲ့ေကာင္ကိုး၊ အားကိုးၾကတယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ဒီဇိုင္းမဆဲြတက္ေသးဘူးေလ၊ ဆိုေတာ့ကာ စာရြက္အျဖဴေပၚမွာ ကဗ်ာအပုဒ္ေပါင္းမ်ားစြာအတြက္ သရုပ္ေဖၚပံုမ်ားစြာကို မွင္အနက္နဲ႔ ေန႔ရိွသေရြ႕ ထိုင္ဆဲြေနရေတာ့တာကိုး။ ၿပီးမွ စကန္နာနဲ႔ ျပန္ဖတ္ၿပီး ကြန္ျပဴတာထဲ ထည့္ရတာ။
စာစီစာရိုက္ဖို႔အတြက္ၾကေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာစင္တာတခုမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ကဗ်ာဆရာက ကူညီပါတယ္။ သူ႔ခမ်ာလဲ အားရင္အားသလို ခံစားခ်က္ရွင္းတမ္းကဗ်ာစာသားေတြကို အားႀကိဳးမာန္တက္ တေခ်ာက္ေခ်ာက္ရိုက္ရွာပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကဗ်ာစာအုပ္ရဲ႕ ပံုပန္းသြင္ျပင္ကိုလဲ စဥ္းစားရပါေသးတယ္။ သူမ်ားနဲ႔မွမတူခ်င္တာကိုး။ မတူခ်င္ဘူးဆိုေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္၀ယ္ထားတဲ့ ကဗ်ာဆရာမ မိေကာက္ရဲ႕ ခပ္ညံ့ညံ့ကဗ်ာမ်ား ဆိုတဲ့စာအုပ္ရဲ႕ ပံုစံမ်ိဳးေလးကို သိပ္ခိုက္ေနၾကတာဗ်။ အေရးအသားေတြေရာ၊ စာအုပ္ရဲ႕အရြယ္အစားကိုေရာ၊ မ်က္ႏွာဖံုးဒီဇိုင္းေလးကိုေရာ အရမ္းသေဘာ က်ေနတာဆိုပါေတာ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဲ့ဒီအရြယ္အစားကိုပဲ အားလံုးသေဘာတူလိုက္ၾကပါတယ္။
ကဗ်ာစာအုပ္ေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ။ ဘယ္မွာလဲ နာမည္၊ ေပးလိုက္ၾကတာေတာ့ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္စံုလို႔ပါပဲ။ ခပ္ညံ့ညံ့ကဗ်ာမ်ားဆိုတာေလးကို ၾကိဳက္ေပမယ့္။ နဂိုထဲကမွ ခ်ဴနာပါနာ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကို အဲဒီနံမည္မ်ိဳးေပးလို႔ကေတာ့ ဘယ္သူမွေတာင္ ၀ယ္မွာမဟုတ္ဘူးေလ။ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ တတိယႏွစ္မွာလုပ္တာဆိုေတာ့ “တတိယမိုးစက္မ်ား” “တတိယေက်ာက္စာထက္မွ အကၡရာမ်ား” ဒါလဲ တမ်ိဳးႀကီးပဲ သိပ္မမိုက္ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ကဗ်ာက်က်မ်ား ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးကို စဥ္းစားမိၾကတယ္။ မဆိုးဘူးပဲ။ မ်က္ႏွာဖံုးမွာလဲ ေကာ္ဖီခြက္ေလးနဲ႔ ဘာနဲ႔ဆဲြထားေသးတယ္ဆိုေတာ့ ကြက္တိပဲေပါ့။
ကဲ ထုတ္လုပ္ေရး စၿပီ။ ရန္ပံုေငြကို ေခၽြတာတဲ့အေနနဲ႔ ပထမတစံုကို ပရင္တာနဲ႔ထုတ္လိုက္ၿပီး က်န္တာကို မိတၱဴဆဲြပါတယ္။ ကနဦးအေနနဲ႔ အုပ္ငါးဆယ္စာေပါ့။ legal စာရြက္ ေလးေခါက္ခ်ိဳးအရြယ္ဆိုပါေတာ့။ အဲ့ဒီလိုေခါက္ခ်ိဳးၿပီးျပန္အခ်ဳပ္မွာ နံပါတ္စဥ္ေတြ ကြက္တိ က်ဖို႔ရန္ စာစီကဗ်ာဆရာလဲ ေတာ္ေတာ္ ဦးေႏွာက္စားလိုက္ရပါေသးတယ္။ အားလံုးလဲလုပ္ၿပီးေရာ ေစ်းသက္သာတဲ့ ျဖတ္စက္မွာ သြားျဖတ္လိုက္တာ စာအုပ္အနားသားေတြ လံုးၿပီးထြက္လာပါေရာဗ်ာ။ အေတာ္ေလးစိတ္ဓါတ္က်ကုန္ၾကပါတယ္။ သြားပါၿပီ ငါတို႔ရဲ႕ စာအုပ္ေလးေတြ၊ ေရာင္းပန္းလဲမလွေတာ့ဘူး၊ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ရပါ့ေနာ္။
ေနာက္လဲ ျပန္ဆုတ္လို႔မရတဲ့ေနာက္ေတာ့ ရန္ပံုေငြကိုျပန္လည္ညိွႏိုင္းၾကၿပီး မ်က္ႏွာဖံုးဒီဇိုင္းကို ရန္ကုန္မွာ တက္လုပ္ဖို႔ အားလံုးဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကပါတယ္။ ဘယ္မွာလုပ္ၾကမတုန္း။ မိေကာက္ကဗ်ာစာအုပ္မွာပါတဲ့ နာမည္ၾကီး စီစဥ္သူ ဆီမွာသြားၾကတာေပါ့။ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ေတာ့ဟုတ္လို႔ပဲ။ အဲဒီစာအုပ္ထဲမွာပါတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ကိုဆက္ေတာ့ မရိွပါဘူးရွင္တဲ့။ ဒါက ပံုႏွိပ္တိုက္နံပါတ္ပါတဲ့။ အဲဒီပံုႏိွပ္တိုက္ကလဲ အခုခ်ိန္ထိ ရန္ကုန္မွာ နာမည္ၾကီး ပံုႏိွပ္တိုက္ပါ။ သူတို႔ကေနမွတဆင့္ စီစဥ္သူရဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္ကို ေတာင္းရပါတယ္။ အဲဒီနံပါတ္ကို ထပ္ဆက္လိုက္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ အမ်ိဳးသမီးထင္ပါရဲ႕ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ပဲ ျပန္ေျပာပါတယ္။ နယ္မွာရိွတဲ့ေက်ာင္းသားေတြလုပ္တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ဖံုးကို သူ႔ေယာက္်ားဆီေတာင္ လာအပ္တယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ထူးဆန္းတဲ့ေကာင္ေတြလို႔ သေဘာမထားပဲ အႏုပညာႏွစ္သက္သူခ်င္းမို႔လား ေက်ာင္းသားအရြယ္ ကဗ်ာပိုး စာပိုးေလးေတြကို စာနာလို႔လားမသိဘူး ေဖးေဖးမမေတာင္ ေျပာေပးပါတယ္။ ပံုႏွိပ္တိုက္ဆိုရင္ ဘယ္သို႔စကားေျပာဖို႔၊ အေရအတြက္ကို ဘယ္လိုလုပ္ဖို႔ စသည္ျဖင့္ ရွင္းျပပါေသးတယ္။
ေနာက္ စီစဥ္သူနဲ႔စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ ကို္ယ္ကူညီေပးပါ့မယ္။ လာခဲ့ပါတဲ့။ ေကာင္းလိုက္ေလျခင္းဗ်ိဳ႕။ အဲဒါနဲ႔ ရန္ပံုေငြ အေနအထားအရ မိတၱဴေတာင္ မကူးႏိုင္ေတာ့ပဲ ေမာ္လၿမိဳင္ဆင္းၿပီး ဖေယာင္းနဲ႔ေဖါက္ကူးထားတဲ့ စာရြက္ေလးေတြကို ထုပ္ပိုးၿပီး ကဗ်ာဆရာထဲက ေရးအားအေကာင္းဆံုး ကဗ်ာဆရာရယ္၊ ရိုက္အားအေကာင္းဆံုးကဗ်ာဆရာရယ္ ရန္ကုန္ကို ခ်ီတက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ေအာင္ျမင္ပါေစ… ။
တပတ္ေလာက္ၾကာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အသည္းႏွလံုးေလးေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီျပန္လည္ေရာက္ရိွ လာပါတယ္။ ကာဗာဒီဇိုင္းကိုလဲ အဲဒီစီစဥ္သူကပဲ အခေၾကးေငြမယူပဲ ကူညီေပးလိုက္ပါတယ္။ အဆင့္ျမင့္ အဖံုးအရည္အေသြးနဲ႔ဆိုေတာ့ ကဗ်ာစာအုပ္က ၾကြရြေနတာပဲေပါ့။ အဖံုးေနာက္မွာ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ နာမည္ေတာင္ ပါလိုက္ေသးဗ်ာ။ တကယ့္ေရာင္းတန္း၀င္ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြရဲ႕ ပံုအတိုင္းပဲေပါ့။ မာတိကာတင္ပဲ ႏွစ္ရြက္ခဲြရိွတယ္ဗ်ာ။ ထားပါေတာ့ ေရးၾကပါေစ ကိုယ္လဲပါတာကိုးေနာ္။
တအုပ္ကို ၆၀၀ က်ပ္နဲ႔လဲေရာင္းေရာ ပါးစပ္ေတြၿပဲကုန္ေရာပဲဗ်ာ။ မရဘူး၀ယ္ရမွာပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဆိုရင္ ေစ်းၾကီးတယ္လို႔ေျပာႏိုင္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရံႈးပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ကိုယ့္အႏုပညာ လုပ္စာေလးကို စားခ်င္ေပမယ္လို႔ ဆုေတာင္းေတာ့ မျပည့္ခဲ့ဘူးေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ဒီစာအုပ္ေလး ျဖစ္ေျမာက္သြားတာကိုပဲ ဘယ္လို၀မ္းသာမိမွန္းကို မသိပါဘူး။ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲ မီးပ်က္တဲ့ညေတြထဲ ဖေယာင္းတိုင္မီးေလးနဲ႔ စာရြက္ေတြစီ၊ တပံုစီပံု၊ ျဖတ္ေတာက္ ေကာ္ကပ္ ပင္ပန္းခဲ့ရတာေတြက အခုေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ေတာ့သလိုပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကလဲ ပင္ပန္းတယ္ဆိုေပမယ့္ ေပ်ာ္ေနခဲ့တာပါပဲ။
ရွားရွားပါးပါး ခ်ီးမြမ္းသံေလးေတြၾကားရင္ ခံစားရတဲ့ ပီတိဟာ ဘာနဲ႔မွကို လဲလို႔မရႏိုင္ပါဘူး။ အႏွစ္ခ်ဳပ္လိုက္ေတာ့ ရွယ္ရာအမ်ားဆံုး ပါ၀င္တဲ့ကဗ်ာဆရာက အမ်ားဆံုးရံႈးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ နဲနဲပါးပါးေလာက္ပဲ ပါသြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမ်ားၾကီးပိုင္ဆိုင္လိုက္ရတယ္။ အဲဒါဟာ ဘာေတြလဲဆိုတာေတာ့ ကဗ်ာစာအုပ္ ကိုယ္တုိင္ေရးဖူး ေရာင္းဖူးတဲ့ သူေတြေသခ်ာေပါက္ သိၾကမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္ဗ်ာ။
(ထိုကဗ်ာစာအုပ္ျဖစ္ေျမာက္ေစရန္ ကူညီခဲ့ၾကသူမ်ားအားလံုး၊ ကိုအံ့ဖြယ္ဇင္ Star Color Pro၊ ဆရာမ မိေကာက္၊ ေရးေဖာ္ေရးဖက္ ကဗ်ာဆရာမ်ားအားလံုး ႏွင့္တကြ ၀ယ္ယူအားေပးၾကသူမ်ား အားလံုးကို အထူးေက်းဇူးတင္ရိွပါသည္။)
